Paul's gedichten site

Hier vind u een compilatie van gedichten die ik in de loop der jaren heb geschreven, sommige in liedvorm. Ik heb ze vooralsnog in 4 catagoriën geplaatst. Graag lees ik uw reactie.

Waarheid?


In een land waar ieders mening telt

Mag ik mijn stem niet meer verheffen

Doe rustig, maak je niet zo druk

Ooit zullen ze beseffen

De waarheid is niet één en één is twee

De waarheid in het midden

Maar midden is nu ook al fout

Daar zit ik met een hart van goud

Wie zal er voor me bidden?

 

 

Paul van Aken

Soppende kurkdroge aarde

Onkruid verdrinkt in het drasse land

Bellen lucht vergassen de vette klei

Verzadigt, door kunstmest verstikt

Schreeuwt de biet naar boven

 

Twee bomen staan er nog

Vormen de poort van de snelweg

Ooit stonden er negentien, fier

Bewaakten honderd meter

 

Elders zijn grassen gelig en grauw

De put is droog als biscuit

De hemel vergeet ons

Zo gaat het mijn lief

 

Geen plek die de schijn ophoudt

Waar op de wereld klaagt men niet

De akker zucht en steunt

Gelijk de mensen, maar dan harder

 

Roep mee, huil mee, praat

Stop de mens en machine

Bezint voordat u begint, immers

Uw ziel is deel van de aarde

Geen keuze

Jaren verstrijken

Zonder woorden

Blik of gebaar

Ogen kijken op

Herkenning

In daden

Rust

 

De jager draait

Zijn prooi loert

De hete brei te heet

Niet geschoten

Nooit mis

 

Smart

Leegte

Vertwijfeling

De duivel kent je

Test je wilskracht

Zwakte

Daagt je uit  

 

Nooit weer

Vrijheid

In een ruk los

Maar dan

Eigen benen

Lopen direct naar jou

Het lot bepaalt

Liefde is geen keuze

Anna

Ze vangt het schelle klokgeluid

Haar korte pas mijdt schram en wond

Op haar lamgeslagen blauwe huid

In lenteregen op haar mond

 

Dreinend zwalkt ze over keien

Ziet een armetierig plantje blank

Bevrijdt het van het vele water

Uit een raam klinkt ‘An, mijn dank’

 

Ze veegt de tranen uit haar ogen

Kijkt en ziet hem lachend staan

Hij zegt ‘kom binnen, kan je drogen

Ik heb nog steeds de kachel aan’

 

Even later in zijn armen

Voelt Anna zich een ware vrouw

Bij deze man wil ze zich warmen

Want hij zegt niet ‘ik hou van jou’

 

Drie uur later zielsgelukkig

Gaan ze beiden over straat

Geluk dat kan je zomaar vinden

Helaas, voor sommigen te laat

Haarlemmerolie

Geheim recept

Nimmer ontrafeld

Naar buiten gebracht

Als panacee

 

De meester schreef tekens

Als ware hij sjamaan

Bracht hij verlichting

 

Verstik het kwade

Laat pijn verdwijnen

Heel wonden

Verdring smart

Mythisch medicament

Help ons

Wat is Pesten


Een inkopper was het

Zelf om gevraagd

Hoezo op het randje

Wat is gewaagd

 

Deel van het leven

Iedereen roept

Soms wat hij denkt

Al is dat niet goed

 

Deels overleven

Andermans leed

Ach wat is zielig

Ach wat is wreed

 

Soms heel geniepig

Soms heel gemeen

Bepaal zelf de grens

Uit het meteen

 

Je wilt niemand kwetsen

Maar humor en pijn

Kunnen niet zonder

Dat is niet fijn

 

Dus leer incasseren

En uitdelen mag

Gelukkig, vandaag

Zag ik je lach

De ommekeer

wat bezielt je om te denken dat je beter bent dan ik

of te weten dat de waarheid aan jou kant staat

waarom kun je niet begrijpen dat ik alles toch vertik

dus vertel mij niet met wie of hoe te leven

heel de wereld draait

ieder is benauwd

angst is langzaam ingeslopen

 

niemand heeft gelijk

vrijheid ongekend

alles al bepaald in vorm van dopen

Hoor de goden roepen stop die waanzin stop die moord

waarom kies je dood voor leven

heel die kliek is enkel uit op onderdrukking en op macht

bedenk maar hoe het aan te geven

 

hijs een witte vlag

hou elkander vast

hoop intens op betere tijden

kopieer succes

kijk je vijand aan

laat je niet door iemand leiden

 

ik ben ooit geboren om te leven als een mens

laat mij in vrede  doen en laten

wat ik denk dat goed is en een ander niets verbied

oh de aarde zou ga praten    

deze wereld draait

ieder was benauwd

vrijheid zocht en heeft gevonden

 

niemand had gelijk

waarheid ongekend

doden, gif zijn nu verslonden

prijs elkaar vandaag

komt die nieuwe dag

laten we volop genieten

want genieten mag

van elkaar en stop

geweld en zinloos schieten

De open wond

Aan de einder geen lichtmasten

De Noord donker, onzichtbaar,

 Jan Gijzen stil als Adriaan

De wieken als armen

Hoog boven de damp van het Spaarne

Slaan nog eenmaal alarm

 

De Gemeenteraad vergadert

Over het bestemmingsplan

Jan trekt zijn lijnen op papier

Zijn geest ziet Kick Smit scoren

Helaas, verloren,

Wat rest een herinnering

Theo

Theo is een jongen van het strand

Zomaar iemand, niets mee aan de hand

Langharig, mager, sympathiek

Maar helaas, zijn vrienden zijn erg ziek

 

Theo is een jongen die ze nodig heeft

Zijn vrienden zijn belangrijk, altijd al geweest

Maar zij gaan straks naar `t dodenrijk

 

Theo gaat er weer naar toe, ver weg

Van Amsterdam naar Drenthe

Weken achtereen, wat een gedoe

Maar zegt Theo, `t doet er ook zo toe

 

Theo is teleurgesteld, onzeker

Weet niet meer hoe `t verder moet

Of hoe het steeds weer op kan brengen

Maar toch houdt Theo moed

 

Theo heeft mij aangesproken

Ik heb geluisterd en gehuild

Ben met hem de diepte ingedoken

Nee, `k had niet graag met hem geruild

 

Theo ga ik begeleiden

Misschien zakt hij niet door de grond

En is dat voor ons beiden

Als een pleister op de wond

Eindelijk

 

Een man met karakter

Een echte vent

Pure verlangens

Temperament

 

Een man met een visie

Wijsheid in pacht

Die te verliezen

Begin van de nacht

 

Een man met verleden

Kilte doorstaan

Wilskracht verovert

De zon en de maan

 

Een man zonder woorden

Ik wil je zo graag

Naast me, dicht bij me

Diep in mijn hart

Een angstig soort smart

Zonder jouw ben ik verloren

Gevangen

 

Je houdt me gevangen

Al de hele dag

Nadat ik je gisteren weer zag

Ben ik alleen maar vol verlangen

Naar jouw mond die mij bevrijdt

Naar jouw hand die begeleidt

 

Onmogelijke liefde tussen ons

Ik moet je snel vergeten

Dat zegt een stem,  zegt mijn geweten

Toch was er wel een kus, zelfs meer

Je was zo broos, zo lief, zo teer

Ik zal je niet vergeten

Zodra mijn hart weer opengaat

Als ik je tref, jij voor me staat

Zal jij dat van mij weten

Dobry den

Dobry den, zegt iemand die je heel niet kent

Een dag waarop je vrolijk bent

Een dag om van te houwen

Zo‘n woord geeft je vertrouwen

 

Dobry den, het klinkt zo aangenaam, beleeft

Je weet dat iemand om je geeft

Je weet misschien niet wie het is

Toch weet je dat er liefde is

 

Dobry den, je hoort het overal op straat

Bij wie je ook naar binnen gaat

Bij vreemde mensen, jong of oud

Soms van diegeen van wie je houdt

 

Dobry den,  ja, zeg het regelmatig

Of goedendag, al klinkt dat misschien statig

Dobry den, al is het slechts een klein gebaar

zeg Dobry den, uit liefde voor elkaar

De laatste weken

De laatste weken leef ik weer

Ik was op, ik kon niet meer

Ik lag op bed en dacht aan jou

Jij voelde het dus belde gauw

 

Ik leef als in en zoete droom

De waarheid onwaarschijnlijk, raar

Jij kwam en zag, verloor je schroom

Geluk kent immers geen gevaar

 

S’avonds, na een dag lang werken

S’morgens, als de wekker gaat

S’middags, na een middagdutje

Weet ik dat je naast me staat

 

Elke dag opnieuw proberen

Met jou is ieder uur een feest

Een prestatie neer te zetten

Zodat je weet waarvoor je leeft

 

Natuurlijk, we hebben onze zwakken plekken

Jouw eigen wil, mijn eigen wet

Toch zal de mantel het bedekken

Want ons gevoel is nu aan zet 

Zij

De leugen zweeft binnen

Ik herken hoe ze lacht

Met haar aan haar zijde

Ik voel me veracht

 

De deuren gesloten

De ramen potdicht

Haar stem en gelaat

Ik voel dat ik zwicht

 

Tranen die zwellen

Godver niet weer

Schreeuwend en vloekend

’t lukt je niet meer

 

Plots is het over

De ruimte sereen

‘k  haal opgelucht adem

Omdat zij verdween 

 

Polder op zolder

 

In een stoffig fotoboek

Vind ik je terug

Sloot tot aan de einder

Waterige akkerlanden

Fietsend met tegenwind

In een doosje op zolder

 

Polder met je grote leegte

Die polder is niet meer

Het dorpje, het gehuchtje

Geschiedenis begroet

Honderd en vijftig jaren

Hoeveel tranen vielen  

 

Laten wij die polder

Of wat er over is

Diep van binnen koest’ren

Onthoudt goed wat ze gaf

Aan ruimte om te zwoegen

Zo ontstond meer stad

 

Er blijven altijd plekken

Waar stilte overheerst

En  vogels je ontmoeten

Creëer je eigen sfeer

In die adembenemende mooie

Snel groeiende Haarlemmermeer

Schuld

Ik moet er niet aan denken

Maar hoe zou het zijn

Mijn droom in duigen

Een hel op aarde

 

Zonder vergeving van m'n ziel

Omdat ik je heb gezegd

Hoeveel ik van je hou

 

Ik moet er niet aan denken

Maar wat zal ik doen

Zal ik doorgaan of stoppen

 

Waar kan ik naar toe

Wat is de waarde

Als het dierbaarste is vergaan tot stof

 

Als ik denk dat het mijn schuld is

Omdat ik heb gezegd dat ik van je hou

Is het dan mijn schuld

 

Is het niet een straf

En voor mij een verlossing

Als jij er niet meer bent?

Plotseling

 

Het was zomaar een doordeweekse nacht

Het was het toeval dat ons samen bracht

Ik was alleen (op zoek naar jouw)

En oh wat fijn (je vond me gauw)

Jij kwam daar binnen in de kroeg

Gelukkig was het nog vrij vroeg

 

Want plotseling zat jij naast mij

Zo plotseling was liefde vrij

Toegankelijk voor allebei

We grepen onze kansen aan

En lieten ons zo heerlijk gaan

 

De hemel was op aarde

Geluk was voor ons weggelegd

De liefde kreeg enorme waarde

Door alles wat je hebt gezegd

Je was mijn droom

En zonder schroom zeg ik dat niets

Nee niets dit evenaarde

 

Zo plotseling als dat jij kwam

Zo plotseling ben jij verdwenen

En ook al was het echt heel fijn

Ik zal er niet om wenen

 

Want plotseling zat jij naast mij

Zo plotseling was liefde vrij

Toegankelijk voor allebei

We grepen onze kansen aan

En lieten ons zo heerlijk gaan

Zo heerlijk gaan.

Op een dag

Op een dag zal ik er niet meer zijn

Dan is de dood mijn vrijheid

Hoef ik niets meer uit te leggen

Niet te horen wat de mensen zeggen

Kan ik leven in de geest van mijn vrienden

Hoewel ik nu niet weet of ik die heb

 

Op een dag zal jij je tranen laten stro­men

Een rivier die niet meer stopt

Zoals ik nu hier, verlaten, eenzaam zit

Geen mens om mee te praten

 

Als steeds meer mensen me gaan haten

Of op z'n minst in de steek zijn gaan laten

Voor wie doe ik het nog

Voor mezelf, met al die verloren dromen

Denk ik steeds vaker, mijn dag zal wel snel komen,

Maar dan, ik vind het vreselijk te moeten haten,

Probeer ik het opnieuw, want deze wereld wil ik niet verlaten

Omdat ik mijn geluk toch vinden wil.

Masker

Ik weet niet wie ik ben

Ik weet niet wat ik doe

Terwijl ik door dit leven ren

Wie weet waar naar toe

 

Ik weet ook niet wie jij bent

't maakt niet veel uit wat je doet

Terwijl je mij toch steeds verwent

Ken ik jouw niet zo goed

 

Want ieder draagt een masker

Een masker voor 't gelaat

Een ander voor te stellen

Denkt men, kan niet zo'n kwaad

 

Maar durf nu eens tonen

Wat ik las in je gezicht

Toen je masker was gevallen

In dat bleke ochtendlicht.

Een schreeuw

Een schreeuw door de stilte

Hier mag het, vandaag

Niemand die hoort het

Toch helpt het de vraag

Antwoorden volgen

De wind fluistert luid

Het zonlicht weerkaatst

De traan op je huid

 

Je kijkt naar de vogels

Ze zingen geen lied

Ze krijsen en piepen

Echt mooi is het niet

Je zit op een bankje

Kijkt uit over velden

Wie waren nou vroeger

Je redders, je helden

 

Durf te geloven

Waar je voor staat

Negeer betweters

Voeg woord bij de daad

Allemaal zinnen

Die ergens op slaan

Hier ligt de kracht

Kom, pak hem aan

 

Waar je ook heen loopt

Naar noord of naar zuid

Telkens een bordje

Zo kom je er uit

Laat varen die spanning

Geef over je lot

Je toekomst ligt soms

In de handen van God